اقيانوس آرام

فکر کنم هر کسی در زندگی یا کسی را دوست داشته است و آن فرد او را به قول معروف تحویل نگرفته است یا مورد لطف کسی بوده است اما به هر دلیلی نمی خواسته یا نمی توانسته کنار او بماند.کمتر در فیلم یا داستانی دیده ام که این حالت را به عنوان وضعیت نهایی یک رابطه به تصویر بکشند.اغلب در فیلمها و داستانها آدمهایی را می بینیم که تلاش می کنند و به دست می آورند ولی فکر کنم شانس اینکه تلاش کنیم وبه دست نیاوریم یا تلاش کنند وما نخواهیم بپذیریم هم کم نیست.در نگاهی کلی تر سوال این است که اگر یکی از ما مورد لطف کسی قرار گیرد چقدر بلد است پاسخ مناسبی به او بدهد.زیاد اتفاق می افتد که آدمها در این حالت احساس برنده ای را پیدا می کنند که به بازنده ای احترام نمی گذارد.زیاد اتفاق می افتد که آدمها در این وضعیت به سکوت مرگباری فرو می روند تا از زیر بار چنین لطفی رهایی پیدا کنند.زیاد اتفاق می افتد که آدمها در این موقعیت سعی می کنند از خزانه لطف طرف مقابلشان تا اندازه ای که ظرفیت دارد برداشت کنند که در نگاه از بیرون می شود به سو استفاده تفسیرش کرد.زیاد اتفاق می افتد که آدمها در این بین مغرور می شوند وفکر می کنند در پله های هستی یک قدم بالاتر ایستاده اند وبه شانسهای بزرگتر امیدوار می شوند.گاه اتفاق می افتد که آدم در چنین حالی خود را وام دار چنین لطفی می بیند وگاه ایده آل های خود را فدای لطف طرف مقابلش می کند و شاید بعدا به خاطر کاری که با خود کرده است احساس گناه کند و حتی نسبت به آن طرف هم احساس خشم یا نفرت کند.دیگر چه؟